Dzień Dyni - scenariusz zajęć dla dzieci 5-letnich. Data: 28.10.2022 r. Dzieci w tym dniu przychodzą ubrane na pomarańczowo. - rozwijanie sprawności ruchowej. - wie jak wykonuje się zupę z dyni i zna jej smak. 1. Wprowadzenie do tematu. Okrągła, pękata, rumiana jak słońce. 2. 1. Powitanie piosenką: „Wszyscy są witam was”. 2. Wprowadzenie do tematu określeniem swojego nastroju poprzez przyklejenie odpowiadającej naszym nastrojom minki: wesołej, smutnej. 3. Wysłuchanie bajki terapeutycznej J. Godawy „O misiu Gołdzie i kolorowych butelkach”. 4. Konspekt zajęć dla 5- i 6-latków Temat zajęć: Co z ciebie wyrośnie? Poznajemy zawody. Czas trwania: 60 minut. Cel ogólny: * Zapoznanie z różnymi zawodami, budzenie szacunku wobec różnych profesji * Prezentacja książek dotyczących różnych zawodów Cele szczegółowe: Dziecko potrafi: * wymienić nazwy poznanych zawodów, * rozpoznać przedstawicieli różnych zawodów na Przeznaczony dla dzieci 5- letnich. Temat zajęcia: Zabawy rytmiczno - ruchowe pod hasłem "Jesienne zabawy z wiatrem" - kształtowanie podstawowych zdolności muzycznych. Cel ogólny: Kształtowanie wrażliwości muzycznej i dbanie o rozwój podstawowych zdolności muzycznych ( słuch wysokościowy, poczucie tempa, rytm, pamięć muzyczna). Jeżeli grupa dzieci 3, 4 - letnich ma duże możliwości psychofizyczne, nauczyciel może dobrać aktywności przewidziane dla 5-latków, a jeżeli grupa 5-latków ma mniejsze możliwości w niektórych obszarach, można poprzestać na treściach dla 3, 4-latków. Jeden scenariusz jest więc propozycją dla 3 i 4-latków, dla 5 i 6-latków Rozmowa z dziećmi na temat wyglądu, sposobu przygotowania się wiewiórki do zimy – gromadzenie zapasów. 5. „Wiewiórki w dziuplach” – zabawa ruchowa – dzieci dobierają się trójkami. Dwoje dzieci zwraca się przodem do siebie i podaje ręce tworząc dziuplę dla wiewiórki. Trzecie dziecko oznaczone opaską jest wiewiórką i Przebieg zajęć: 1. Powitanie i zaproszenie dzieci, aby usiadły w kręgu, każde dziecko próbuje dokończyć zdanie: „Ziemia jest jak…” 2. Nauczycielka opowiada dzieciom o naszej planecie „Ziemia była zawsze naszym domem, kiedyś ludzie bardzo ją kochali, troszczyli się o nią i opiekowali. Scenariusz zajęcia otwartego z rodzicami i koleżeńskiego w grupie 3 - 4 latków w dniu 21.11.2014r.: Prowadząca: Anna Ignasiak Grupa: 3 - 4 latki Temat: W deszczowej krainie – zabawy z mamą i tatą Cele ogólne: • motywowanie do uczestnictwa w życiu rodzinnym • rozwijanie umiejętności rozumienia istoty zjawisk atmosferycznych Cele operacyjne – dziecko: • aktywnie uczestniczy SCENARIUSZ ZAJEĆ W GRUPIE 5-6 LATKÓW Temat: Zwierzęta Afryki. Cele główne: • Kształtowanie kompetencji matematycznych i wspomaganie myślenia operacyjnego: przybliżanie aspektu porządkowego liczby, doskonalenie umiejętności przeliczania elementów, znajomości liczebników porządkowych; • Wdrażanie dzieci do zgodnego realizowania zabaw wg podanego wzoru • Wdrażanie dzieci do Temat dnia: Segregować każdy może. Czas trwania: 2 x 30 min. Cele ogólne: Poznawczy: Poznanie sposobów sortowania odpadów wytwarzanych przez ludzi. Kształcący: Kształcenie umiejętności kolejnego wypowiadania podczas rozmów z całą grupą, uczenie się słuchania swoich kolegów. Wychowawczy: Uwrażliwienie dzieci na konieczność YtZSJzz. Temat kompleksowy: Jesienne nastroje Temat zajęć: Przygoda kropelki wody- czyli, jak powstaje deszcz. Cele kształcenia: - Zapoznanie ze zjawiskiem powstawania deszczu; - Rozwijanie umiejętności układania historyjki obrazkowej wg kolejności zdarzeń; - Doskonalenie umiejętności przeliczania w zakresie 5; - Rozwijanie sprawności manualnej; Cele operacyjne: - Dz. zapoznaje się ze zjawiskiem powstawania deszczu; - Dz. układa historyjkę obrazową na podstawie opowiadania, wg kolejności zdarzeń; - Dz. przelicza sylwety kropelek umieszczonych na chmurkach dużych i małych ( emblematach); - Dz. tworzy pracę plastyczną z wykorzystaniem dostępnych materiałów; Metody pracy: - słowna, - czynna, - poglądowa, - praktyczna, Formy pracy: - indywidualna; - w parach; Pomoce dydaktyczne: - płyta z utworami do zabawy powitalnej i zabaw ruchowych; klamerki, kartonowa sylweta kropli; treść zmodyfikowanego powiania „Jedna srebrna kropla” H. Belchrowej; ilustracje do historyjki obrazkowej; naczynie szklane, papierowy talerzyk, kostki lodu; sylwety chmur z kropelkami i emblematy chmurek z kropelkami; białe i kolorowe kartki papieru, kredki, mazaki, tektura falista, papier kolorowy, kleje, nożyczki, . Przebieg zajęć:1. Przywitanie piosenką „ Na powitanie…” wg M. Bogdanowicz Na powitanie wszyscy razem, Hip hip hura (x3)Z całego serca, pełnym gazemWitamy Was (x3)2. „Deszczowa zagadka”- wprowadzenie do tematu zajęć. Kiedy mam go spotkać,to parasol noszęi zakładam płaszczyk,a także kalosze. 3. "Kropelka deszczu" – zabawa rozwijająca sprawność manualną. Nauczyciel trzymając kroplę deszczu, wykonaną z kartonu, przekazuje ją dziecku, siedzącemu obok niego w kole za pomocą klamerki, wypowiadając zdanie: "Kropelkę deszczu puszczam w krąg, niechaj wróci do mych rąk". Zabawa z udziałem rodziców. 4. „Przygoda kropelki wody” – zmodyfikowana wersja opowiadania H. Bechlerowej. W pewnym mieście, którego nazwy już nie pamiętam, znajdowała się przepiękna leśna polana. Wokoło niej, rosły przecudne drzewa, z których raz na jakiś czas, wiatr zdmuchiwał liście. Na jednym z tych liści leżała błyszcząca kropla. Na pewno została tu po wczorajszym deszczu, ale tego sama nie pamiętała. Beztrosko wygrzewała się na słoneczku, które co rusz wysyłało w jej stronę promienny uśmiech i rozmyślała. - Jak dobrze musi być jaskółkom tam w górze! I motylkom, co mogą fruwać z kwiatka na kwiatek. Chciałabym być motylem. Nie! Chciałabym dzwonić i pluskać jak strumyk! Powiedziała to tak głośno, że usłyszało ją słoneczko. Słoneczko dzień w dzień obserwowało to, co dzieje się w przyrodzie i wiedziało, że marzenia kropelki niedługo się spełnią. -Będziesz tam, gdzie fruwają jaskółki i fruwać będziesz jak motyle i zadzwonisz jak strumyk po kamykach. Będziesz blisko i daleko, zobaczysz to, o czym Ci się nigdy nie śniło. -Zobaczę – szepnęła kropelka i poczuła jak słoneczko zaczęło mocniej przygrzewać. Nagle, nie wiadomo jak, zaczęła przemieniać się w coś lekkiego i przejrzystego i unosić się do góry. Wznosiła się coraz wyżej, ku puszystym obłokom. Była teraz tak wysoko, że widziała z bliska jaskółki fruwające pod niebem. Nagle jednak, ni stad ni zowąd, wylądowała na jednej z kilku błękitnych chmurek. Poczuła, że robi jej się robić strasznie zimno. Przestraszyła się, kiedy wiatr przygnał ciemne chmury. Chmury zabrały biały, puszysty obłok, zamruczały groźnie, zaświeciły błyskawicą. Lunął deszcz. Kropelka uczuła, że leci w dół, że spada. Po drodze widziała rozłożyste drzewa, zielone trawy, z daleka widziała domy i ulice, które skąpane były w strugach deszczu. Otarła się także o skrzydło motylka, który leciał szybciutko, by ukryć się przed ulewą. Skakała po kamykach, płatkach kwiatów, źdźbłach trawy, aż w końcu wylądowała w jeziorku. Przypomniała sobie słowa słoneczka. - Prawdę mówiło – zadzwoniła mała kropelka, zanurzając się w jeziorku. Spędziła w nim trochę czasu. Pływała brzuszkiem do góry uśmiechając się wesoło do słoneczka. W pogodny dzień patrzyła w niebo, na białe chmurki srebrne od słońca. Marzyła, żeby znowu wędrować. I nie wiadomo kiedy, w gorący dzień – płynęła znowu w lekkim obłoczku. Wiatr pędził go, jak żagiel na morzu, i obłok płynął nad lasami, nad polami i miastem. Tym razem, podczas spadania, wylądowała w strumyku. - Ale dokąd zawędruje razem ze strumykiem? - Do rzeki, do morza! – odpowiedział czyjś głos blisko na łące. To bociek, który znał i rzeki, i morze, bo zwiedził świat. I strumyk wpadł do rzeki. Kropelka płynęła teraz szeroko rozlaną wodą, aż pewnego dnia zobaczyła mewy i statki. - Morze – szepnęła. – To właśnie jest to, o czym mi się nigdy nie śniło, o czym mówiło słonko. Kropelka kołysała się teraz na falach, biegła szybko, w srebrnej pianie wyrzucała muszelki na piasek. - Albo płynę po niebie, albo z deszczem wędruję na ziemię i znowu słońce zmienia mnie w chmurkę. Chciała o tym powiedzieć jaskółkom, ale jaskółek już nie było. A wiatr dmuchał zimnym oddechem, zrzucając na ziemie kolorowe liście. 5. Rozmowa na temat treści opowiadania, kierowana pytania nauczyciela. - Gdzie znajdowała się mała kropelka na początku opowiadania? - O czym marzyła kropelka deszczu? - Co jej powiedziało słonko? - W jaki sposób kropelka znalazła się na błękitnej chmurce? - Gdzie wylądowała kropelka podczas opadów deszczu? - Czy kropelka chciała raz jeszcze przeżyć tą wyjątkową podróż? - Gdzie wylądowała podczas swojej drugiej podróży? - Dlaczego nie mogła opowiedzieć o swoich przygodach jaskółkom?6. „Przygoda kropelki deszczu”- historyjka obrazkowa. Dz. starają się ułożyć historyjkę obrazkową o przygodach kropli, wg kolejności zdarzeń opisanych w opowiadaniu. Ilustracje pochodzą z miesięcznika Bliżej przedszkola, nr 10/2013 7. „ Wędrówka kropelki”- zabawa naśladowcza. Nauczyciel zaprasza dzieci do wcielenia się w rolę kropelki. Dzieci kucają i wyciągają główki do góry- wygrzewają się na słoneczku. Po chwili zamieniają się w parę. Zaczynają machać dłońmi i wspinać się na placach, Następnie, naśladują dreszcze i ogrzewają się rękoma, po czym powali, zaczynają przechodzić do pozycji leżącej- wpadają do wody i udają, że pływają. W tle słychać dźwięki muzyki „Jak powstaje deszcz?”- zabawa badawcza. Do słoika nalewamy gorącej wody i przykrywamy go talerzykiem, na który wysypujemy kostki lodu. Gorąca woda tworzy parę wodną, która w kontakcie z zimnem zaczęła się skraplać. I tak na ściankach słoika pojawiają się kropelki wody- deszcz. 9. „Mamy chmurki”- zabawa ruchowo- matematyczna. Chętni rodzice otrzymują sylwety chmurek z określoną ilością kropelek ( od 1-5). Dzieciom zaś, na opaski naklejane są emblematy miniaturowych sylwet. Podczas trwania utworu muzycznego, dzieci swobodnie poruszają się po sali. Na pauzę w muzyce, muszą odnaleźć swoje mamy- chmurki, czyli rodziców, którzy trzymają sylwetę z taką samą liczbą kropelek umieszczonych na ich emblematach. 10. „Jak powstaje deszcz”- praca plastyczna. Rodzice wraz z dziećmi, z dostępnych materiałów tworzą pracę plastyczną przedstawiającą zjawisko powstawania deszczu. 11. „ Dmucha wiatr”- zabawa muzyczna z wykorzystaniem instrumentów. Dmucha wiatr - dz. dzwonią dzwoneczkami, w trakcie pauzy po wersie, Szumią drzewa - dz. dzwonią janczarami, w trakcie pauzy po wersie, Idzie burza- dz. uderzają talerzami, w trakcie pauzy po wersie , I ulewa - dz. uderzają talerzami, w trakcie pauzy po wersie, A jak w domu schowam się- dz. robią daszek nad głową, Deszcz nie zmoczy mnie- dz. wykonują gest palcem "nie", Kap, kap, kap, kap, kap, kap - dz. wystukują rytm, równocześnie na drewienkach i na tamburynach, deszcz nie zmoczy mnie- dz. wykonują gest palcem "nie", Kap, kap, kap, kap, kap, kap- dz. wystukują rytm, równocześnie na drewienkach i na tamburynach, deszcz nie zmoczy mnie - dz. wykonują gest palcem "nie".12. Podziękowanie rodzicom za przybycie. Pożegnanie gości. Konspekt zajęć w przedszkolu dla pięciolatków Temat: Male radości i małe smutki. Cele: dzieci dowiadują się czym są emocje, dzieci potrafią je nazwać, rozpoznać i pokazać kształtowanie umiejętności radzenia sobie z uczuciami. Formy: Praca zbiorowa Metody: zabawy edukacyjne, pogadanka. Przebieg zajęć: Czynności organizacyjno – wprowadzające. Przywitanie prowadzącego z uczniami. Usadzenie przedszkolaków w kręgu. Nauczyciel rysuje na tablicy wielkie czerwone serce, może też pokazać przygotowane wcześniej i wycięte z papieru. Dzieci mają za zadanie podać skojarzenia związane z malunkiem. Prowadzący próbuje naprowadzić dzieci do ciągu skojarzeń związanych z sercem – miłością, uczuciami (np. Gdzie powstają uczucia? W sercu…) Krótka pogadanka prowadzącego o uczuciach – czym są, jakie są najczęstsze. Prowadzący wymienia 5 podstawowych uczuć: radość, złość, smutek, strach zdziwienie. Każdy z przedszkolaków ma za zadanie narysować na kartce buźkę przedstawiającą wybraną emocję. Dzieci nie pokazują kolegom rysunków, następnie kilkoro wybranych przedszkolaków próbuje naśladować mimiką uczucie, które narysowali. Pozostali zgadują. Rozmowa prowadzącego z dziećmi: kiedy jesteś radosny? Kiedy jesteś smutny? Co można zrobić, aby zniknęły smutki? Nauczyciel czyta dzieciom bajkę terapeutyczną, pt. „Na wiejskim podwórku (załącznik). Prowadzący ustawia dzieci w pociąg. Następnie nauczyciel zapowiada im, że wybiorą się w podróż do tajemniczego kraju. Na każdej stacji panuje inny nastrój – np. w krainie złości ludzie chodzą obrażeni, źli, zagniewani, tupią nogami. Na koniec podróży pociąg wraca do sali, a dzieci opowiadają, w której krainie podobało im się najbardziej. Mimiczna gra podsumowująca zajęcia; Prowadzący czyta zdania, a dzieci mają za zadanie zrobić odpowiednią minę do odczytywanego tekstu, np.: Ala dostała prezent od mamy; Karolina zgubiła klucze. Podziękowanie za zajęcia. Załącznik 1. Bajka „Na wiejskim podwórku” autor Tatiana Jankiewicz Za górami, za lasami, wśród złotych pól i zielonych traw, na pięknej polanie otoczonej dębami znajdowała się wioska, a na jej skraju małe podwórko, na którym mieszkały zwierzęta. Wśród mieszkańców były czarno-białe krówki, różowe świnki, brodate kózki, żółte kaczuszki, kurki, indyki i milutkie króliki. Życie tam płynęło spokojnie, a zwierzątka żyły w wielkiej przyjaźni. Całe dnie spędzały na zabawach, figlach i psotach. Były dla siebie miłe, dobre i uczynne, często mówiły proszę, przepraszam, dziękuję. Wszystkie zwierzęta bardzo się lubiły i pomagały sobie w trudnych chwilach. Zwierzątka dbały o swój wiejski ogródek, w którym rosły piękne, kolorowe kwiaty. Codziennie troszczyły się o nie, podlewały je, a one odwdzięczały się kolorami, jak tęcza i cudownym zapachem. I tak mijał dzień za dniem, miesiąc za miesiącem… Pewnego dnia stało się coś strasznego. Na wiejskie podwórko wkradła się ZŁOŚĆ. Niespostrzeżenie zapanowała nad każdym mieszkańcem podwórka. Szeptała zwierzątkom niemiłe słówka, namawiała do kłótni. Od tego czasu na podwórku zapanował bałagan i hałas. Zwierzęta kłóciły się ze sobą – świnki wyzywały kózki, kaczki wyzywały kurki, a koniki podstawiały kopytka owieczkom i rżały ze śmiechu, gdy te przewracały się. Nie myślały o tym, że komuś może stać się krzywda. Zapominały o magicznych słowach. Nie potrafiły już bawić się razem, krzyczały na siebie, hałasowały i przestały uśmiechać się do siebie. Były dla siebie niemiłe, co bardzo cieszyło ZŁOŚĆ. Zwierzątka zapomniały również o swoim ogrodzie, o kwiatkach, pięknych jak tęcza, które powoli stawały się coraz brzydsze i już tak nie pachniały. Wieść o hałaśliwym i skłóconym podwórku rozniosła się po całym świecie i dotarła do dobrej, wiosennej wróżki, która postanowiła pomóc zwaśnionym zwierzętom. Zasmuciła się bardzo ujrzawszy ogródek pełen zwiędniętych kwiatów oraz wykrzywione od złości miny zwierzątek. Czarodziejka prosiła zwierzęta, by zmieniły swoje postępowanie, prosiła ZŁOŚĆ, by ta opuściła wiejskie podwórko i odeszła daleko ,daleko…ale ani zwierzątka, ani ZŁOŚĆ nie słuchały jej. Wtedy wróżka podarowała zwierzętom magiczne pudełko i poprosiła, by złapały w nie ZŁOŚĆ. Zwierzątka bardzo ucieszyły się z prezentu ,ponieważ były już bardzo zmęczone ciągłymi kłótniami. Gdy ZŁOŚĆ spała, złapały ją i włożyły do pudełka. W pudełku Złość zamieniła się w coś miłego i przyjemnego, w coś, co pozwoliło zwierzętom zrozumieć, że o wiele przyjemniejsze jest życie w zgodzie, gdzie nie ma hałasu, kłótni i gdzie panuje przyjaźń… Na wiejskim podwórku znowu zapanował ład i porządek… Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 30 października 2018 roku. Data: Grupa wiekowa: Dzieci 3-letnie Temat kompleksowy: Jesień idzie przez świat. Temat dnia: Mały deszcz i duży deszcz. Podstawa programowa I Fizyczny obszar rozwoju dziecka uczestniczy w zabawach ruchowych, naśladowczych III Społeczny obszar rozwoju dziecka używa zwrotów grzecznościowych współdziała z dziećmi w zabawie IV Poznawczy obszar rozwoju dziecka posługuje się pojęciami dotyczącymi zjawisk przyrodniczych układa rytmy, odtwarza układy przedmiotów Cele ogólne: rozpoznaje wybrane symbole np. elementy pogody uczestniczy we wspólnych zabawach Cele operacyjne Dziecko: stosuje określenia: duży, mały potrafi rozróżnić parasol duży, mały potrafi rozróżnić krople małe i duże Formy pracy: indywidualna zbiorowa Metody pracy: słowna – rozmowa, objaśnienia oglądowe – obserwacja, pokaz czynna – praktycznego działania, zadań stawianych do wykonania Warstwa biologiczna Uczestniczy w zabawach organizowanych metodą opowieści ruchowej. Warstwa psychologiczna Poznaje zjawiska pogodowe charakterystyczne dla jesieni. Stosuje słowa: duży, mały. Warstwa socjologiczna Potrafi zgodnie działać w grupie podczas zabaw ruchowych. Warstwa kulturologiczna Naśladuje ruchem deszcz. Warstwa duchowa Przestrzega umów dotyczących zgodnego funkcjonowania w grupie. Temat: Deszcz mały i duży. Środki dydaktyczne: wiersz (autor nieznany) pt. „Deszczyk pada”, chusta animacyjna, wiatrak matematyczny, kartonowe parasole, krople deszczu, piłki Przebieg zajęcia 1. Powitanie i zaproszenie do zabawy piosenką. Chodźmy wszyscy do kółeczka zatańczymy raz i dwa, tańczy misiu i laleczka, mały pajac hop sa sa. 2. Wyciszanka na początek zajęcia. Cichuteńko już siadamy i zajęcia zaczynamy. Cicho – sza, cicho-sza, cicho-sza. Gdy szybciutko usiądziemy, dużo rzeczy się dowiemy, Cicho-sza, cicho-sza, cicho-sza. Gdy ktoś chciałby nam przeszkodzić, pani palcem mu pogrozi. Cicho-sza, cicho-sza, cicho-sza. 3. Nauczyciel trzymając kroplę deszczu, wykonaną z kartonu, przekazuje ją dziecku, siedzącemu obok niego w kole za pomocą klamerki, wypowiadając zdanie: ,,Kropelkę deszczu puszczam w krąg, niechaj wróci do mych rąk”. 4. Wprowadzenie do zajęcia poprzez wysłuchanie wiersza „Deszczyk pada”. Deszczyk pada, deszczyk pada, parasolka się rozkłada. Chmurki małe się spotkały i cichutko rozmawiały. Deszczyk pada mały, duży a w kałużach są kropelki. Nauczyciel rozkłada na podłodze wycięte z kartonu parasole, duże i małe krople deszczu. Dzieci układają na dużym parasolu duże krople deszczu, na małym małe krople. 5. ,,Wiatrak matematyczny” zabawa pt: „Krople małe i duże”, układanie rytmu. Dzieci siedzą na dywanie w kole, wiatrak leży na podłodze, dzieci zajmują miejsca – każde przy jednej wstążce. Nauczyciel wręcza każdemu krople deszczu – duże i małe (wycięte z kartonu). Zwraca uwagę, że krople nie są takie same i proponuje, aby dzieci je porównały. Nauczyciel pyta o różnicę miedzy kroplami. Dzieci odpowiadają, że jedna kropla jest duża a druga mała. Nauczyciel prosi dzieci, aby podniosły do góry kroplę dużą a następnie małą. Nauczyciel układa krople małe i duże na wstążce według podanego rytmu. Zadaniem dziecka jest kontynuowanie rytmu rozpoczętego przez nauczyciela. 6. Zabawa z chustą animacyjną –Zabawa ruchowa „Duży i mały deszcz”. Dzieci ustawione w kole trzymają chustę: mały deszcz, mocny deszcz, ulewa. Wysypujemy na chustę kolorowe piłeczki, delikatnie unosimy chustę tak aby piłki nie spadły, coraz wyżej i wyżej. 7. Zabawa ruchowa z rymowanką. ,,Popatrz w niebo jakie chmury mała kropla leci z góry, kropla deszczu kap, kap, kap i już mokry cały świat” . Dzieci siedzą w kole. Zamykają oczy. Dziecko, które poczuje kropelkę wody na swoim czole wstaje i idzie za nauczycielem. 8. Podziękowanie za wspólną zabawę. Opracowanie: Grażyna Itrich Materiał nadesłany przez Czytelniczkę portalu Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli